|
«مقتل نگاری» تنها «تاریخ نگاری» نیست، ترسیم لحظه به لحظه ی یک واقعه ی عظیم انسانی ـ اسلامی است، که به انگیزه ی کشف تمام جوانب عقیدتی ، اخلاقی ، سیاسی و اجتماعی آن صورت می گیرد.
«مقتل نگاری» ابزاری برای «انگیزش احساس ها» در راستای بهره گیری های مورد نظر در «آیین شهیدان» است. آیینه ای برای تجسم بخشیدن به «صحنه های عشق و عرفانی» است که در زمان و مکان خاص و با اشخاص و شرایطی ویژه تحقیق یافته تا سر مشقی برای همه ی آیندگان باشد.
«مقتل نگاری» وقایع نگاری محض نیست، تفسیری بر آیه های «ایمان، عشق و ایثار» است که بر آسمان بلند عاشورا و زمین قدسی کربلا تجلی یافت و پشتوانه ی عملی و عینی برای بقای آیه های نورانی قرآن شد.
«مقتل نگاری» ارائه شاهدی صریح و صمیمی برای اثبات صدق و ثبات سردارانی است که به فرمایش سالارشان شهامت را سعادت دیدند و زندگی با ستمکاران را جز تباهی و خسران نیافتند و مرگ شرافتمدانه افتخارآمیز را عین زندگی دانسته و زندگی ذلیلانه و حقارت آمیز را عین مرگ و نابودی برشمردند.
«مقتل نگاری» فرا داشتن مشعلی فروزان و هدایتگر بر سر راه انسان هاست، تا زشتی و زیبایی ، حق و باطل ، ایمان و کفر را از هم تمیز دهند و خداجویان را از پیروان شیطان و شایستگان ولایت را از غاصبان خلافت و عدالت پیشگان را از سیاست بازان باز شناسند.
همه ی شهادت ها ، یادنامه می طلبد ، شهادت هر یک از امامان نگارش کتابهایی در شرح جانبازی ها و بزرگداشت خاطره ی ایثارگری های ایشان را می طلبد، اما دور از انتظار نیست که یادنامه های فراوان به نام «مقتل» با بیشترین تفاصیل و با تأکید بر جزئی ترین وقایع ، تنها برای امام حسین u نگاشته شود و ذکر و یاد شهادت او و یارانش ، دقت و همت بسیاری از مؤلفان و محققان را به خود اختصاص دهد. زیرا این خودِ امامان معصوم ما بودند که با آگاهی از شهادت خویش و آگاهانیدن دیگران نسبت به آن می فرمودند:
«لا یَوم کَیَومِکَ یا اباعبدالله»
«هیچ روزی همچون روز عاشورای تو نیست ای اباعبدالله»
آشنا نبودن مداح با تاریخ و مقاتل معتبر و مشهود، باعث می شود که در خواندن روضه به ذکر وقایع مجعول و بی پایه پناه برد و بسیاری اوقات به بهانه ی زبان حال گفتن، چیزهایی بگوید که موجب وهن و کسرشأن حضرات ائمه علیهم السلام شود. به انگیزه ی زنده نگه داشتن یاد حادثه ی عاشورا و شهدای کربلا، از صدر اسلام تا کنون همواره کتابهایی به عنوان «مقتل» نوشته شده و می شود. شیخ آقا بزرگ تهرانی بیش از هفتاد کتاب را با همین عنوان نام می برد که به حادثه ی کربلا مربوط می شود. و مقتل اصبغ بن نباته (از یاران امام علیu ) را اولین متقلی می داند که نگاشته شده است .
نام برخی از مقتلهای معروف از این قرار است (البته آنها که عنوان مقتل دارد) :
«مقاتل الطالبین» : نوشته ی ابوالفرج اصفهانی (م 356) که در شرح حال وذکر اسامی شهدای فرزندان ابوطالب است، این کتاب به فارسی ترجمه شده است .
«مقتل ابی مخنف» نوشته ی لوط بن یحیی بن سعید بن مخنف ، معروف به ابومخنف که درباره ی حوادث عاشوراست، این کتاب نیز به فارسی ترجمه شده است. اخیراً با نام «مقتل الحسین و مصرع اهل بیته و اصحابه فی کربلا» در 230 صفحه توسط مؤسسه الوفاء چاپ شده است.
«مقتل خوارزمی» متن تاریخی مربوط به حوادث کربلاست، در دو جزء که توسط موفق بن احمد مکی خوارزمی (م 568) تألیف شده و اغلب مطالبش را از تاریخ ابن اعثم (م 314) نقل کرده است.
«مقتل الحسین» عبدالرزاق المقرم (م 1391 ق در نجف) درباره ی نهضت حسینی است و وقایع کربلا از خروج امام حسین u از مدینه تا حوادث پس از عاشورا را در بر دارد. کتابهای مقتل دیگری هم معروف است ، همچون : نفس المهموم، لهوف، منهاج الدّموع، العیون العبری، مثیر الاحزان ، روضه الشهدا، اسرار الشهاده، منتهی الامال، کتابنامه ی عاشورا، تعزیه و روضه خوانی، بحارالانوار ج 45 و ....
|
آموزش ها 
