| مژده اي دل که دگر سوم شعبان آمد |
| پيک شادي ز بر حضرت جانان آمد |
| مژده اي دل که براي دل غمديده ما |
|
هدهد خوش خبر از نزد سليمان آمد |
|
خيز اي دل تو بياراي کنون بزم طرب |
|
که دگر موسم اندوه به پايان آمد |
|
مطربا نغمه نو ساز کن و پاي بکوب |
|
که به ما مژده وصل شه خوبان آمد |
|
ساقيا باده بده خود بنما سرمستم |
|
زان مياي کو به تن خسته ما جان آمد |
|
ظلمت و تيرگي شام الم رفت کنون |
|
روز شادي شد و خورشيد فروزان آمد |
|
غنچهي دهر در اين روز بخنديد دگر |
|
که به بستان علي نوگل خندان آمد |
|
عطر پاشيد به بستان که همه عطرآگين |
|
سمن و ياسمن و سنبل و ريحان آمد |
|
بلبل از لب به ترنم بگشايد نه عجب |
|
که به گلذار نبي بلبل خوش خوان آمد |
|
گوهري از صدف بحر کرم گشت عيان |
|
که به توصيف رخش لولو مرجان آمد |
|
نور حق جلوه به برج شرف زهرا کرد |
|
بين به اين نور که اين گونه درخشان آمد |
|
وه چه روزي است مبارک ز قدوم شه دين |
|
موسم مغفرت و رحمت يزدان آمد |
|
روز فرخنده ميلاد حسين ابن علي(ع) |
|
مژدهي خامُشي آتش نيران آمد |
|
باعث کون و مکان منشاء ايجاد حسين |
|
که وجودش به جهان مفخر انسان آمد |
|
مظهر ذات خدا سبط رسول دو سرا |
|
نور چشمان علي آن شه مردان آمد |
|
حيف و صد حيف که در واقعه کرب و بلا |
|
بر تن خسته او ظلم فراوان آمد |
|
بر سر عهد و وفا در ره معشوق نگر |
|
خود فدا کرد که سالار شهيد آن آمد |
|
اي غلامان اگرت بار گنه سنگين شد |
|
غم مخور چونکه حسين شافع عصيان آمد |