از جنایتهای سپاه عمر سعد،آتش زدن خیمه‏های امام حسین‏«ع‏»و اهل بیت او در روزعاشورا بود.پس از آنکه امام به شهادت رسید،کوفیان به غارت خیمه‏ها پرداختند،زنها رااز خیمه‏ها بیرون آوردند،سپس خیمه‏ها را به آتش کشیدند.اهل حرم،گریان و پابرهنه دردشت پراکنده شدند و به اسارت در آمدند.  امام سجاد«ع‏»در ترسیم آن صحنه فرموده‏است:به خدا قسم هر گاه به عمه‏ها و خواهرانم نگاه می‏کنم،اشگ در چشمانم می‏دود و به‏یاد فرار آنها در روز عاشورا از خیمه‏ای به خیمه دیگر و از پناهگاهی به پناهگاه دیگرمی‏افتم،که آن گروه فریاد می‏زدند:خانه ظالمان را بسوزانید!  این آتش،امتداد همان آتش‏زدنی بود که پس از رحلت پیامبر،در خانه زهرا«ع‏»با آن سوخت و آتش کینه‏هایی بود که‏از بنی هاشم و اهل بیت در سینه‏ها داشتند.به یاد این حادثه،در مراسم عاشورا در برخی‏مناطق رسم است که خیمه‏هایی به نشان خیام اهل بیت بر پا می‏کنند،ظهر عاشورا به آتش‏می‏کشند،تا احیاگر یاد آن ستمی باشد که روز عاشورا بر خاندان رسالت رفت.

 

آتش به آشیانه مرغی نمی‏زنند گیرم که خیمه،خیمه آل عبا نبود