تشرف به دیدار امام معصوم‏«ع‏»چه در حال حیات و چه پس از شهادت و هنگام‏زیارت قبور ائمه‏«ع‏»آدابی دارد که آن را از دیدارهای معمولی جدا می‏کند.رعایت‏طهارت،ادب،متانت، توجه،حضور قلب از جمله این آداب است.

زیارت قبر سید الشهدا«ع‏»آداب ویژه‏تری دارد، از قبیل:نماز خواندن،حاجت‏خواستن،بی آلایش وغمگین و غبار آلود،راه زیارت را پیمودن،پیاده رفتن،غسل زیارت کردن،تکبیر گفتن، وداع کردن.  شهید ثانی در کتاب‏«دروس‏»،چهارده آداب برای زیارت می‏شمارد که‏خلاصه آنها چنین است:

اول:غسل،پیش از ورود به حرم،با طهارت بودن و با لباس تمیز و خشوع وارد شدن‏دوم:بر آستانه حرم ایستادن،دعا خواندن و اذن ورود طلبیدن‏سوم:کنار ضریح مطهر ایستادن و خود را به قبر نزدیک ساختن‏چهارم:رو به حرم و پشت به قبله ایستادن در حال زیارت،سپس صورت بر قبر نهادن‏سپس به بالای سر رفتن‏پنجم:زیارتهای وارده را خواندن و سلام گفتن‏ششم:پس از زیارت،دو رکعت نماز خواندن‏هفتم:پس از نماز،دعا کردن و اجت‏خواستن‏هشتم:کنار ضریح مقداری قرآن خواندن و ثواب آن را هدیه به امام کردن‏نهم: در همه حال،حضور قلب داشتن و استغفار کردن از گناه‏دهم:به نگهبانان و خادمان حرم احسان و احترام کردن‏یازدهم:پس از باز گشت به خانه،دوباره به حرم و زیارت رفتن و در آخرین زیارت،دعای وداع خواندن‏دوازدهم:پس از زیارت،بهتر از قبل از زیارت بودن‏سیزدهم: بعد از تمام شدن زیارت،زود از حرم بیرون آمدن تا شوق،افزون‏تر شود،وهنگام خروج،عقب عقب بیرون آمدن‏چهاردهم:صدقه دادن به نیازمندان آن شهر و آستانه،بویژه به تنگدستان از دودمان‏رسول خدا احسان کردن.  رعایت این آداب،قرب روحی و معنوی می‏آورد و سازندگی زیارت را افزون‏می‏سازد و فلسفه تشریع زیارت نیز،همین بهره‏وری از معنویات مزارات اولیاء خداست.