اهل منبر و وعظ،که در محافل دینی و مجالس حسینی برای مردم القای سخن و ایرادموعظه و ذکر مصیبت می‏کنند،چون با دل و دین مردم سر و کار دارند و شنوندگان، کلامشان را حجت می‏شمارند،باید خود به حرفهایشان معتقد و عامل باشند،تا هم سخن‏تاثیر کند و هم از وجهه دین و علمای دینی کاسته نشود.

بنا بر این بر فراز منبر رفتن و به موعظه خلایق یا نشر خلایق پرداختن،کار هر کس‏نیست و صلاحیتها و شرایطی می‏طلبد.علمای بزرگ که دلسوز دین بوده‏اند،همواره چه‏کتبی و چه شفاهی به اندرز و رهنمود در این زمینه‏ها پرداخته‏اند.از جمله مرحوم میرزاحسین نوری در کتاب ارزنده خود(لؤلؤ و مرجان)به بیان آداب اهل منبر پرداخته و«اخلاص‏»را پله اول منبر و«صدق‏»را پله دوم آن دانسته و نکاتی را هم بعنوان‏«مهالک‏عظیمه روضه خوانان و اهل منبر»دانسته که بعضی از آنها از این قرار است:

1-ریاکاری و به خاطر دنیا کار کردن‏2-روضه خوانی را وسیله کسب خویش ساختن‏3-آخرت خود را به دنیا،و به دنیای دیگران فروختن‏4-عمل نکردن روضه خوان به گفته‏هایی که خود نقل می‏کند5-دروغ بافتن در منبر و رعایت نکردن صدق احادیث و حکایات. شاگرد وی مرحوم محدث قمی در منتهی الآمال،پس از بیانی مبسوط در زشتی دروغ‏در مجالس عزاداری و منبر و مرثیه و استفاده از غنا در نوحه خوانی و رعایت نکردن دقت‏در نقلهای تاریخی،سخنانی دارد،تحت عنوان‏«نصح و تحذیر»و اهل منبر را بر حذرمی‏دارد از مبتلا شدن به:دروغ گفتن و افترا بستن بر خدا و ائمه و علماء،غنا خواندن،اطفال امارد را با الحان فسوق پیش از خود به خوانندگی واداشتن،بی اذن،بلکه با نهی‏صریح به خانه مردم در آمدن و بر منبر رفتن و آزردن حاضرین بر گریه نکردن به کلمات‏بلیغه،ترویج باطل در وقت دعا،مدح کسانی که مستحق مدح نیستند،مغرور کردن‏مجرمین و متجری نمودن فاسقین،خلط کردن حدیثی به حدیث دیگر به طور تدلیس،تفسیر آیات شریفه به آراء کاسده،نقل اخبار به معانی باطله،فتوا دادن با نداشتن اهلیت‏آن،متوسل شدن برای زینت دادن کلام و رونق گرفتن مجلس به سخنان کفره و حکایت‏مضحکه و اشعار فجره و فسقه در مطالب منکره و تصحیح کردن اشعار دروغ مراثی رابعنوان زبان حال،ذکر آنچه منافی عصمت و طهارت اهل بیت نبوت است،طول دادن‏سخن به جهت اغراض کثیره فاسده و محروم نمودن حاضرین از اوقات فضیلت نماز وامثال این مفاسد که لا تعد و لا تحصی است...و پس از بحثی پیرامون اهل عمل نبودن به‏گفته‏ها و توقعات بی مورد داشتن،این شعر حافظ را نقل می‏کند که:

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‏کنند چون به خلوت می‏روند آن کار دیگر می‏کنند مشکلی دارم ز دانشمند مجلس باز پرس توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر می‏کنند گوئیا باور نمی‏دارند روز داوری کاین همه قلب و دغل در کار داور می‏کنند.