بيا بنگر، خيمه ها در دل، آتشى يكسر، در نهان دارند
ز قتل آن سبط پيغمبر، غصه ها در دل، چون خزان دارند
تمام اين خيمه ها بينا، جمله ناپيدا، از دو چشم ما
نظارت بر صحنه ها در دل، همچو دلسوزان مادران دارن نصرت الله جمالی
همى در بر زمزمه با خود، ناله و افغان، واله و شيدا
چو شد پاره، قلب پيغمبر، خيمه ها از غم، خون جگر دارند
همى بينند بوى خون آيد، صحنه پر گرد و كشته ها پيدا
به زير سم ستوران اين، كشته ها، پيكر، بى نشان دارند
گمان كردى، آسيابى در نينوا گندم خرد بنموده
ولى جسم بى سر ياران، له شده، برگى چون خزان دارند
چه بر جا مانده؟ از اين پيكرهاى افتاده در طف سوزان
بدانيد اينان جگر گوشه مصطفى را بر خود نشان دارند
تمام اين خيمه ها با هم، ناله و زارى گفته ها دارند
چه جا دارد ماندنى برپا، آل احمد غم ها چنان دارند
دگر بعد از قتل آن سرور، ماندن ما هم، ننگ و نفرين است
نباشد ماندن جوانمردى، چون كه طفلان در دل، فغان دارند
چو نور چشمان پيغمبر، بى سر افتاده، تن جدا مانده
ببايد قربانگهى سازيم، آتش افروزيم تا زمان دارند
وجود خود گر بسوزانيم، مى سزد بر آل رسول ما
ببايد ما، آتش دل را برملا كرده، تا غمان دارند
بود وقت آتش اندر شب تا نمايان سازد دل ما را
شود شعله، اشك و آه ما در دل تاريكى، عيان دارند
بسوزد چوب اين خيمه تا، ما فرو ريزيم اندر اين صحرا
به جز خاكستر نماند از ما كه دشمن بر ما نشان دارند
بزن آتش، تا بسوزم من، چون كه مولايم خفته اندر خاك
برد بادى قطره ها از خاكستر اشكم را كه جان دارند
كنار آن سرو افتاده، بى سر افتاده، منزلى گيرد
نمايد ناله، كند شيوه تا كه مولايش را نهان دارند
همى باشد بهر طفلان بى پناه، شمعى، در شب تاريك
فرارى گشته، همه ترسان، در بيابان ها، بى كسان دارند
ز دل بنگر، نور زيبايى، در بيابان پر بلا اكنون
صبورى را درس خود بنما تا شهيدان جاودان دارند
* نصرت الله جمالى
|
گالری هنری 
