دیدن عـــاشـــــــور در یـــــــوم الحسین
اشک خون گیرد ز شیعه از دو عین
چـــــون کــــه تنها شــــــد حسین فاطمه
منتــــظر گـــــردیـــد بهــــــر خاتمه
نصرت اله جمالی
هـــر کجـا چشمش نظاره کــــــرد و دید
بـــــر زمین افتاده شیـــرانش چو بید
جــــمله یاران کشتــــه دیـــده هر طرف
بــــرگ گلهایش شــده پرپر به صف
باغبان هـــــــر جا گلی پــــــرورده بــود
دشمنش از خشـــم و کین برکنده بود
ساقــــــه ی گلهــــــا فـــــــرو افتاده دیـد
قامتش از غصّه و غـــــم هــــا خمید
اکبرش یکجــــــــا فتـــــاده بــــــر زمین
اصغـــرش مــدفون شده، گهواره بین
قـــاسمش غلطان به خــون، نقش زمین
جســــم عبـــــــاس شهیدش بی قرین،
دست چپ در یک طـــــرف از تن جـدا،
دست دیگر یک طـــــرف از او جدا،
مشک او پاره چــــو جسمش از عـــــدو،
فـــــرق او غـــــرقه به خونش با گلو.
هــــــم حبیب و هــــم زُهـیـر و عابسش
مسلم و هــم عـــــــون و جعفر، نافعش
هـر کـــــــدام از جمـــــع یاران شهیــــد
در دو چشــــم پـــر زخونش شد پدید
هــــــر کــــــدام آرام و خونین خفته تن
خاطره دارد از آنــــــان بی سخـــــن
خیمه هــــــــا در پشت سر با اهـــــل او
منتـــــظر با بُغــــــض و ناله در گلــو
منتظـــر بر دیـــــــدن مــــــــولای خود
تا ببــــنـنـدش کنــــــــار جمــع خــــود
با دو چشمش جمله یاران خواند و گفت
مــــن شـــدم تنها، شما بر خاک خفت؟
ناله ی " هـــل ناصر" ش آمـد بگــوش
خیمه هــــا از ناله اش شد پر خروش
هیچ یاری بهــــــر او یاری نکـــــــــرد
جـــز همان خونش بر او زاری نکرد
چشـــــم او پـــــر خون و آه و خستگی
صــورت او شـــد حـــزین از تشنگی
در بیابان هــــــر کجــــا چشمش رسید
هر طـــــرف انبوه دشمـــن را بــدیـد
صحنه ی دیــــــدار او پــــــر از جمال
او رضایت خــــواه حــق با هر کمال
تکیه بـــر آن خــــــالـــــق و ربِّ وَدود
عــــزت پر شـــــوکت ربِّ وجـــــود
آنچــــــه در ذهنش مــــــدام آمــــد پدید
دوری از ذلّـــــت بـــه درگــــاه یزید
ای جمالی کم ســـخن گو این چــــــنین
گــــــریه کــــــن در ماتم قتل حسـین
نصرت الله جمالی23/10/1386
|
گالری هنری 
